MUD (Multi User Dungeon) to tekstowe gry RPG rozgrywane bezpośrednio przez internet. Świat gry (scenariusz i definicje postaci użytkowników) jest umieszczony na serwerze, do którego może być podłączonych wiele osób w tym samym czasie. Po połączeniu gracz steruje swoją postacią przy pomocy zestawu komend i opcji umożliwiających m.in. decydowanie, w którą stronę postać ma się udać lub jaką akcję podjąć. Program obsługujący grę na serwerze wysyła graczom słowne opisy wirtualnego świata gry zgodnie z jej scenariuszem: pomieszczeń, przedmiotów oraz postaci sterowanych przez komputer, zwanych mobami (od ang. MoB - Monster or Beast), NPC (Non Player Character), lub po prostu potworami (monsters). Gracze mogą porozumiewać się ze sobą za pomocą odpowiednich komend, a także mówić do siebie i krzyczeć.

   Najłatwiej zrozumieć, o co w tym wszystkim chodzi ludziom, którzy zetknęli się z jakimkolwiek książkowym RPG-iem (cRPG-owcy też szybko się w tym połapią). Oni po prostu poczują się, jak w domu. Można wręcz powiedzieć, że mudy to takie książkowe RPG w skali makro.

   Większość MUD-ów to przedsięwzięcia niekomercyjne, realizowane jako hobby przez grupy zapaleńców. MUD-y są atrakcyjnym miejscem do akademickich badań z zakresu komunikacji międzyludzkiej, socjologii, prawa czy ekonomii.

   Największy wzrost popularność MUD-ów nastąpił w USA po 1980 roku, kiedy względnie tanie domowe komputery z modemami umożliwiły łączenie się ze specjalnymi BBS-ami. W Europie rozwój MUD-ów koncentrował się w ośrodkach akademickich, takich jak University of Essex w Colchester, uniwersytet w Glasgow, uniwersytet (politechnika) Chalmers w Göteborgu i innych.

   W MUD-y można grać za pomocą standardowego klienta wykorzystującego protokół telnetu, chociaż istnieje wiele klientów mudowych (np. gMUD), posiadających dodatkowe funkcje - np. automatyczne logowanie, definiowane przez użytkownika skróty komend, kolory, automatyczne tworzenie mapy itd., i oddzielających linię komend od ekranu komunikatów serwera. Niektóre z tych klientów dysponują też własnymi protokołami, funkcjonującymi jako nakładki na telnet.